Sweet..but Deadly

8/4/2007 - Dünden Sonraki Üçünde Gece

dünden sonraki üçüncü geceydi
hava ağır,rüzgar sıcak,mevsim delicesine yaz..
yıldızları karanlığa emanet etmiş birisi
yıldızlar sinirinden karanlıkla dans etti.
insanoğlu yalnızdı,insanoğlu göremedi..

bir çocuk bebeğini okşadı ıslak bir salıncakta
ablası yanıbaşında ağladı ağlayacak..
telefonda bir erkek sesi,kulağına şiirler fısıldadı.
nedense kim duyduysa tutamadı kendini,bağırdı..
hava ağır,rüzgar sıcak,mevsim delicesine yazdı..

görüntüler birbirine geçti.
galiba gözlüğünü kaybetti

ellerinden tuttu bir minik bebeğin
masumdu,melekti,yaramazdı..
ayaklarında dünden kalma çamurlar vardı
bu,dünden sonraki üçüncü geceydi.
baktı bebek ne güldü ne ağladı
sıktı yumruklarını yine olmadı.
tuttu,kendini vurdu.

Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

15/11/2006 - Büyük suçların insanı

Ben..büyük suçların insanı.
Bugünlerde hiç olmadığım kadar kötüyüm,yalnızım.Daha önceki yalnızlıklarımı düşündükçe gülümsüyorum.Ne kadar da abartmışım diyorum kendi kendime.Hayatım olağan akışında sıradan üzüntülerle geçip giderken,ben bittiğimi tükendiğimi sanmışım..Dünyanın en mutsuz insanı olduğumu düşünmüşüm.Aptallıkmış düşünmek bile.
Ben..büyük suçların insanı.
Bugünlerde insanları gözlemliyorum.Yüzler çok şey anlatabiliyor.Bir insana baktığımda tüm acılarını görmeye çalışıyorum.Başarılı olamıyorum elbette.Belki bir kısmını doğru tahmin ediyorumdur yada hiç bilmedikleri acılar yüklüyorumdur insanlara.Bazı zamanlar bir dilencinin yanına oturmayı hayal ediyorum.Acaba benimle konuşmak ister mi?
Ben..büyük suçların insanı.
Ellerimi gözlerimi siyaha boyasam bile kapatamayacağım yaralarım var bugünlerde.İnsanların bakışları bile rahatsız ediyor kimi zaman.Bunu yaşamanızı istemem,asla.Kalabalıkları sevmiyorum,beni korkutuyorlar.İnsanlar yaşasın,ben seyredeyim..Yanıma yaklaşan olmasın,ellerimi tutan.İnsanları seyrediyorum,evet bunu çok yapıyorum.Sıcak bir merhabaya hasret kaldım.
Ben..büyük suçların insanı.
Herşeyi içinde yaşamak zormuş,çok zormuş.Bunu anladım bugünlerde.Anlatacak biri varken anlatmak lazımmış.Sevmeye değer gördüklerini sevmek,sövmek lazımmış acımadan.İçinde yaşamak zormuş çok..Sarhoş olmadığım zamanlar kendime çok kızıyorum.Kendimde olmayı sevmiyorum.Aklım çalışınca uykum da gelmiyor hem..Düşünceler öldürüyor,hiç düşünmemek isterdim.Üzerimden büyük bir yük kalkmış olurdu düşünmesem.İnsanları görmesem nasıl yaşadıklarını.Ah ot gibi yaşıyoruz..hepimiz ot..
Ben..büyük suçların insanı.
Bir iyiliğim bile dokunmadı kimseye.Hep kendim için yaşadım,kendimi anlamlandırdım.Bir sıcaklığım bir içtenliğim yoktu olamadı.Çıkarlarım boğazıma kadar gelip boğdular beni.Hakettiğime inandığım her cezayı çektim.Hatta fazladan cezalar çektiğim de oldu.Şimdi duruldum artık,bakışlarım dondu.Heyecansızlık,ölülere özgü..Havalar soğuk-sonbahar-titretiyor bazen.Titrediğim zaman yaşadığımı anlıyorum.Seviniyorum,yazık!Uzun uzun yürüdüğüm Beykoz sahili bana eski beni hatırlatıyor,ağlıyorum.Neşeli bir çocukluğun dayanılmaz iç bulantısıdır..Beykoz.Balıkçılar aynı,sandallar aynı,biraları çekip kusanlar aynı.Gözlerim denize dalıp gidiyor,ıslak gözlerim.Ellerinde peçete ile titreyen yaşlılar aynı.
Ben..büyük suçların insanı.
Bir bilmecenin içinde gibiyim,kimse beni bulamıyor.Ben herkesi buluyorum.Gözlerim sorgular bakıyor,güvenemiyorum kimseye.En çok ta kendime.Kötüyüm,kötü olmaktan utanıyorum.Elim yüzüm kir kokuyor engel olamıyorum.Sevgim en büyük aşklardan da büyük,şuan bile.Anlatamıyorum,karanlıktayım.Sevdiklerim aydınlıktalar..
Ben..büyük suçların insanı.
Kördüğüm hayatlar görüyorum rüyamda,ağlayarak ölenleri görüyorum.Aşkını bekleyenleri hem bir ömür bekleyenleri.İçini acı kaplamış insanları görüyorum.Hayatı erteleyenleri,ölmeyi isteyenleri,en azından bir kez intiharı düşünenleri görüyorum.Parmaklarını kemiren insanları görüyorum,bir hiç uğruna bir yalan uğruna herşeyden vazgeçenleri görüyorum..Ve ..o yalanın ben olduğumu düşünüyorum sonra.Rüyamda.
Ben..büyük suçların insanı.
Belki bir bıçak alıp elime kalbine saplasaydım,onun.Bu kadar acı çekmeyecekti..Kısa bir hırıltı duyacaktım,bir iç çekiş..Ardından huzurlu bir ölümü seyredecektim..Çığlıklar olmayacaktı o zaman,yakarışlar ahlar.Özleye özleye kahrolmaya mahkum etmeyecektim o yüreği.Ben değil sadece,insanlar acımasız.Acımasız olmuşuz..acıyorum.
Ben..büyük ve erdemli suçların, yorgun kahramanıyım.

Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

2/11/2006 - Aşk

Kategori: Icte kalanlar

Yokuştan aşağı doğru kendini bıraktı.Bu öyle dik bir yokuştu ki yere bastığını bile hissetmeden,koşuyordu.Ayakları kendiliğinden gidiyordu sanki.Saçları-bukle bukle-savruluyordu.Rüzgar yüzünü feci acıtıyordu,kirpiklerinden kan damlıyordu..Bir süre sonra iyice alıştı ve kahkahalarla gülmeye başladı.Çok mutluydu,haddinden çok.Tıpkı bir çocuk gibi kollarını iki yana açtı ve yine çocuksu bir güvenle kendini bu dik yokuştan aşağı,tatlı-sert-rüzgara karşı saldı.Yanakları pembe pembe oldu gittikçe.Gittikçe utanıyordu sanki ayıpmış gibi.Avuçlarında geçmişten kalmış suç lekeleri duruyordu hala.Ama onları görmüyordu bu anda.Gözlerinde parlayan bir ışık vardı,uçuyordu.

Evet,yokuştan aşağı sevinçle uçuyordu.Yüzünde gülücük,yanakları pembe,kolları rüzgara teslim bir vaziyette..Mutluluktan çok daha fazlasıydı tüm bunlar.Güveniyordu,bıraktı kendini.
Düştüğünü ne zaman farkedecek?

Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

28/10/2006 - Kısa Mutluluk

Kategori: Icte kalanlar

Bir kaldırıma oturdu,çaresiz ve yorgundu.İyi tarafı çevrede hiç insan yoktu.Güneş yeni doğuyordu,gökyüzü kızılımsı parlıyordu.Geceyi yaşamaktan bitkindi kız,doğan güneşi selamlıyordu.Yanaklarından acının izleri okunuyordu.Uykusuz gözleri başka bir diyarda yaşıyordu..Tüm gece ağlamıştı,hatta üstü hala ıslaktı.Buna rağmen şuan-ne saçma ama-huzurluydu.Belli belirsiz gülümsediği bir andı,kedinin teki ayaklarına dolandı.Tatlı tatlı miyavladı,kız böylesini hiç duymamıştı.Kurumuş,susamış elleriyle kediye dokundu,okşadı.Gülümsedi iyice gülümsedi,sanki büsbütün mutluydu.
Güneş doğuyordu yeni,gökyüzü kızılımsı parlıyordu.Huzurluydu..Gece onu çok yormuştu.

Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

26/10/2006 - Ba..ba..Baba

Kategori: Icte kalanlar

Karanlık bastırmıştı,artık her yer bütünüyle siyahtı.Bir tek ışık yoktu ancak gölgeler vardı.Garip..Kız bastığı yeri göremiyordu.Temkinli ve yavaşça gecenin içinde yol alıyordu.Ya da gece onun içinde yol alıyordu,o da olabilir.Korkudan titreyerek yere diz çöktü.Ağaçların uğultusunu duymaktan çok, hissediyordu.Bir insan sesi duymayı ne çok isterdi oysa ki..Doğrusu çok yalnızdı,böylesini hak edecek çok şey yapmıştı..Yaşadığı muhtemelen bir suçun karşılığıydı.O suç ki, ne olduğunu yıllardır anlayamamıştı.Ellerini gökyüzüne kaldırdı ağlıyordu.Bulutların siyahı içine işledi,bir daha çıkmadı.Sanki başka birinindi o gözyaşları.
Tekrar ayağa kalktığında,bu kez içi de siyahtı..Ağlayarak yürüdü,yürüyerek ağladı.Tuhaf ki,bir tek ışık bile yoktu ancak gölgeler vardı!

Yorum (yok) :: Yorum yaz! :: Bağlantı

<- :: Sonraki Sayfa ->